Ευρώπη, είναι δική σου επιλογή!

του Charles Hugh Smith

Είναι πραγματικά τόσο απλό, Ευρώπη: είτε εξεγείρεσαι κατά των τραπεζών είτε αποδέχεσαι δεκαετίες δουλοπαροικίας λόγω χρέους. Όλα τα εκατομμύρια των λέξεων που δημοσιεύθηκαν σχετικά με την Ευρωπαϊκή κρίση χρέους μπορούν να καταλήξουν σε μια χούφτα απλών δυναμικών. Μόλις το καταλάβουμε αυτo, τότε η επιλογή μεταξύ της αντίστασης και της δουλοπαροικίας αποκαλύπτεται ως η μόνη επιλογή. Οι υπόλοιπες «επιλογές» είναι απατηλές.

Το ευρώ επέτρεψε μια σύντομη αλλά εξαιρετικά ελκυστική φαντασία: οι πιο παραγωγικές βόρειες οικονομίες της ΕΕ θα μπορούσαν να αυξήσουν τα κέρδη τους με δύο τρόπους: Α) να πωλούν τα αγαθά και τις υπηρεσίες τους στους λιγότερο παραγωγικούς νότιους γείτονές τους σε ποσότητα, επειδή αυτοί οι γείτονες ήταν πλέον σε θέση να δανειστούν τεράστια ποσά με χαμηλά επιτόκια (δηλαδή σχεδόν "γερμανικά") και Β) να δανείσουν αυτά τα έθνη-καταναλωτές αυτά τα τεράστια χρηματικά ποσά με πελώρια μόχλευση, δηλαδή 1 ευρώ κεφαλαίου υποστηρίζει 26 ευρώ δανείων / χρεών.

Τα λιγότερο παραγωγικά έθνη είχαν επίσης μια πολύ ελκυστική φαντασίωση: ότι το σημερινό τους επίπεδο παραγωγικότητας (δηλαδή, το σύνολο των αγαθών και των υπηρεσιών που δημιουργούνται από τις οικονομίες τους) θα μπορούσε να αυξηθεί μέσω χαμηλότοκων δάνειων που θα στήριζαν ένα πολύ υψηλότερο επίπεδο κατανάλωσης και κακές επενδύσεις σε πράγματα όπως βίλες και πολυτελή αυτοκίνητα.

Σύμφωνα με το άρθρο «Ο δρόμος του ευρωπαϊκού νομίσματος στο πουθενά» (WSJ.com):
"Η Βόρεια Ευρώπη έχει τροφοδοτήσει την ανάπτυξή της μέσω των εξαγωγών. Έχει προκαλέσει τεράστιες εμπορικές ανισορροπίες, η πιο ακραία από αυτές με τις ίδιες χώρες της Νότιας Ευρώπης που είναι τώρα σε κίνδυνο.
Αυτό εξηγεί, τουλάχιστον εν μέρει το εξαγωγικό και κατασκευαστικό γερμανικό θαύμα τα τελευταία 12 χρόνια. Το 1999, οι εξαγωγές ήταν το 29% του γερμανικού ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος. Το 2008, ήταν 47%, αύξηση πολύ μεγαλύτερη από ό, τι στην Ιταλία, την Ισπανία και την Ελλάδα, όπου τα ποσοστά αυξήθηκαν ελάχιστα ή ακόμη και μειώθηκαν.
Η καθαρή συνεισφορά των εξαγωγών της Γερμανίας στο ΑΕΠ (εξαγωγές μείον εισαγωγές ως ποσοστό της οικονομίας) αυξήθηκε σχεδόν με συντελεστή οκτώ. Σε αντίθεση με σχεδόν όλες τις άλλες χώρες υψηλού εισοδήματος, όπου το μερίδιο του μεταποιητικού τομέα της οικονομίας μειώθηκε σημαντικά, στη Γερμανία, στην πραγματικότητα αυξήθηκε καθώς η τιμή του γερμανικών αγαθών σημείωσε αύξηση σε σύγκριση με εκείνα άλλων χωρών."

Με την άφθονη ροη κερδών από τις εξαγωγές και τα δάνεια, η Γερμανία και τα αλλά εξαγωγικά έθνη επέκτειναν και το δικό τους δανεισμό - γιατί όχι, όταν η ανάπτυξη ήταν τόσο ισχυρή;
Αλλά όλο το οικοδόμημα ήταν μια καταδικασμένη οικονομική φαντασία. Το ευρώ φάνηκε να είναι μαγικό: επέτρεπε στα εισαγωγικά έθνη να αγοράζουν περισσότερο και να δανείζονται περισσότερο, επιτρέποντας συγχρόνως στα εξαγωγικά έθνη να αποκομίζουν τεράστια κέρδη από την αύξηση των εξαγωγών και του δανεισμού.
Με άλλο τρόπο: Τόσο ο κίνδυνος όσο και το χρέος εκτιμήθηκαν λανθασμένα από την ψευδαίσθηση ότι η ατελείωτη αύξηση της βασισμένης στα δάνεια κατανάλωσης θα μπορούσε να συνεχιστεί για πάντα. Το ευρώ ήταν κατά μία έννοια μια απάτη που εξυπηρετούσε τα συμφέροντα όλων των εμπλεκομένων: με το κίνδυνο να θεωρείται σχεδόν μηδενικός, τα επιτόκια ήταν σχεδόν μηδενικά επίσης, και περισσότερο χρέος θα μπορούσε να εξυπηρετηθεί από μια μικρή βάση παραγωγικότητας και κεφαλαίου.

Τώρα, όμως, η πραγματικότητα έχει επανεκτιμήσει τον κίνδυνο και το χρέος, και η ανίδεη ηγεσία της ΕΕ προσπαθεί να βάλει το τζίνι πίσω στο μπουκάλι. Αλίμονο, τα φορτία χρέους είναι συντριπτικά, και η παραγωγικότητα είναι πολύ αδύναμη, για να υποστηρίξει τη φαντασίωση του μηδενικού κινδύνου και των χαμηλών επιτοκίων απόδοσης.

Ο Doug Nolan συνοψίζει τη πραγματικότητα λακωνικά: «Η ευρωπαϊκή φούσκα χρέους έχει σκάσει." Ο Nolan εξηγεί τους βασικούς μηχανισμούς στο άρθρο The Mythical "Great Moderation" :
"Για χρόνια, το ευρωπαϊκό χρέος είχε τιμολογηθεί λανθασμένα στην αγορά. Χώρες όπως η Ελλάδα, η Πορτογαλία, η Ιρλανδία, η Ισπανία και η Ιταλία επωφελήθηκαν ανυπολόγιστα από την αντίληψη της αγοράς ότι η ευρωπαϊκή νομισματική ολοκλήρωση διασφάλιζε το χρέος, την οικονομική σταθερότητα και τη χάραξη πολιτικών.
Παρόμοια με την αμερικανική οικονομική φούσκα με τις υποθήκες και τη Wall Street , η αγορά ήταν για χρόνια διατεθειμένη να αγνοεί πιστωτικές υπερβολές και υποβόσκουσες αδυναμίες του συστήματος, επιλέγοντας αντ 'αυτού να τιμολογεί τις δανειακές υποχρεώσεις με βάση την προσδοκία για μηδενικές χρεωκοπίες, άφθονη ρευστότητα, άμεσα διαθέσιμα μέσα αντιστάθμισης, κι ένα καθεστώς χάραξης πολιτικής που θα εξασφαλίζει τη σταθερότητα της αγοράς.
Αυτό το σκηνικό δημιούργησε το τέλειο περιβάλλον της αγοράς για την οικονομική μόχλευση και την αχαλίνωτη κερδοσκοπία σε ένα παγκόσμιο οικονομικό σκηνικό ασυναγώνιστο για την ικανότητά του για υπερβολή."

Με απλά λόγια, αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα: τώρα που το χρέος και ο κίνδυνος έχουν επανατιμολογηθεί, τα χρέη της Ευρώπης είναι συνολικά αδύνατο να πληρωθούν. Δεν υπάρχει τρόπος να συνεχίσουμε να προσθέτουμε χρέος με το παλιό φθηνό επιτόκιο, και δεν υπάρχει κανένας τρόπος για να αναχρηματοδοτήσουμε τα τρισεκατομμύρια ευρώ του χρέους που έρχονται χάρη στα παλιά σχεδόν μηδενικά επιτόκια.

Η επανατιμολόγηση του κινδύνου και του χρέους σημαίνει ότι ακόμα κι οι πληρωμές των τόκων είναι αδύνατες. Εξετάστε αυτό το διάγραμμα ενός μικροσκοπικού κομμάτι του συνολικού χρέους της ΕΕ:


Δεν υπάρχει κανένας τρόπος για να οδηγήσεις το τζίνι της ανατιμολόγησης πίσω στο μπουκάλι. Η λιτότητα δεν θα θέσει το τζίνι της επανατιμολόγησης και της φούσκας πίσω στο μπουκάλι. Ένα αστείο πράγμα που συμβαίνει όταν το περισσότερο εθνικό εισόδημα εκτρέπεται προς την εξυπηρέτηση του χρέους: υπάρχει λιγότερο διαθέσιμο πλεόνασμα για τις επενδύσεις και την κατανάλωση, πράγμα που σημαίνει ότι και οι δύο, η παραγωγικότητα με βάση τις επενδύσεις και η κατανάλωση με βάση το χρέος θα σημειώσουν κατακόρυφη πτώση.

Αυτό αφήνει το έθνος με χαμηλότερη παραγωγικότητα και χαμηλότερο ΑΕΠ, το οποίο σημαίνει ότι υπάρχουν επίσης λιγότερα φορολογικά έσοδα που εισπράττονται και περισσότερες πτωχεύσεις, καθώς εταιρείες και ιδιώτες αποδέχονται την πραγματικότητα ότι τα χρέη τους δεν μπορούν να πληρωθούν.

Το τζίνι της ανατιμολόγησης ανταποκρίνεται σε αυτή την πτώση του εθνικού εισοδήματος, του πλεονάσματος και των φόρων με την ακόμη υψηλότερη επαναξιολόγηση του κινδύνου αθέτησης των υποχρεώσεων, και έτσι το επιτόκιο επίσης αναπροσαρμόζεται υψηλότερα. Το γεγονός αυτό καθιστά την εξυπηρέτηση του βουνού του υφιστάμενου χρέους ακόμα πιο δαπανηρή, και έτσι ακόμη λιγότερο εθνικό εισόδημα είναι διαθέσιμο για κατανάλωση, επενδύσεις και φόρους.

Αυτό ονομάζεται θετική ανάδραση: κάθε δράση, ενισχύει την άλλη, δηλαδή ένας αυτοτροφοδοτούμενος βρόχος ανάδρασης. Το χρέος και ο κίνδυνος αναπροσαρμόζεται υψηλότερα, το βάρος της εξυπηρέτησης του χρέους μειώνει το εθνικό εισόδημα για επενδύσεις, κατανάλωση και φόρους, η οποία αναπροσαρμόζει περαιτέρω το κίνδυνο υψηλότερα, και ούτω καθεξής.

Βλέπεις λοιπόν, Ευρώπη, υπάρχει μόνο μία επιλογή: είτε να αποδεχθείς την απέραντη δουλοπαροικία του χρέους με ολοένα αυξανόμενες πληρωμές τόκων και χαμηλότερο εισόδημα και παραγωγικότητα, ή να επαναστατήσεις ενάντια στην αξιολύπητη ηγεσία σου και να αποκηρύξεις το σύνολο του ανεξόφλητου χρέος. Πιάστε τον ταύρο από τα κέρατα και ανακηρύξτε το ευρώ ως βασική αιτία της φαντασίας και της κατάρρευσης σας, και γυρίστε στα εθνικά νομίσματα, τα οποία επιτρέπουν στην αγορά να ανακαλύψει την τιμή του υποκείμενης την παραγωγικότητά σας και την ικανότητα να δανείζεστε χρήματα.

Αποκηρύσσοντας το ευρώ δεν σημαίνει ότι αποκηρύσσετε τις ελευθερίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης: αυτά τα δύο δεσμεύονται μαζί μόνο στο μυαλό των αποδυναμωμένων ηγεσιών σας, που είναι φερέφωνα των τράπεζες που ισορροπούν στα όρια της αφερεγγυότητας.

Αφήστε τις τράπεζες να οδηγηθούν σε πτώχευση, εκκαθαρίστε τα άνευ αξίας "περιουσιακά στοιχεία" των χρεών από τα βιβλία κι αφήστε την αγορά να τιμολογήσει τα νομίσματα κι όλα τα υπόλοιπα. Η μόνη άλλη επιλογή είναι η δουλοπαροικία του χρέους.
Όλα οι άλλες προτάσεις αποτελούν απλώς παραλλαγές μιας και μόνο φαντασίας: ότι οι ανίσχυρες ηγεσίες μπορούν να ξεγελάσουν το τζίνι της ανατιμολόγησης με φτηνά τρυκ. Δεν μπορούν. Καθένας με οποιαδήποτε κατανόηση της κατάστασης γνωρίζει ότι η φούσκα του χρέους έχει ήδη σκάσει, και ότι ο κίνδυνος και το χρέος δεν μπορούν να αναπροσαρμοστούν πίσω σε επίπεδα φαντασίας.

Αυτή η ανατιμολόγηση έχει ήδη συμβεί, και δεν μπορεί να ανακληθεί ή να μπει πίσω στο μπουκάλι. Η μεγάλη ευρωπαϊκή φούσκα χρέους έχει ήδη σκάσει, και έτσι τώρα συνοψίζεται σε μια απλή επιλογή: δουλοπαροικία χρέους ή ανοικτή εξέγερση κατά των τραπεζών που επωφελήθηκαν τόσο όμορφα από την ευρώ-φαντασίωση.
Δεν υπάρχει μέση λύση, καθώς το χρέος δεν μπορεί να αποπληρωθεί, ούτε τώρα ούτε στο μέλλον. Δεν μπορεί να μοχλευθεί ή να κρυφτεί, μπορεί μόνο να αποκηρυχθεί.
Είναι επιλογή σου, Ευρώπη, επέλεξε σοφά. Αν θέλετε ένα μοντέλο για ευημερία και ανάπτυξη, κοιτάξτε την Ισλανδία. Αυτοί αποκήρυξαν τα ανεξόφλητα χρέη τους και τη δουλοπαροικία, και άφησαν την αγορά να αναπροσαρμόσει το νόμισμά τους, το χρέος και τον κίνδυνο. Ο εφιάλτης είναι παρελθόν γι 'αυτούς. Επέλεξαν σοφά. Τώρα είναι η σειρά σου για να επιλέξετε.

Το χρέος και η δουλοπαροικία θα πέσει σε εσάς, όχι στις τράπεζες ή τις ελίτ σας.

Πηγή: Of Two Minds blog
Μετάφραση: Αντώνης Γαλανόπουλος
Ευρώπη, είναι δική σου επιλογή! Ευρώπη, είναι δική σου επιλογή! Reviewed by Κοίτα τον Ουρανό on 2:17:00 μ.μ. Rating: 5

1 σχόλιο:

ο δείμος του πολίτη είπε...

Ένα βασικό αίτιο ήταν ότι οι ευρωμεσογειακές κοινωνίες πίστεψαν ότι μέσα από την κατανάλωση θα εξομοιώνονταν με τους πλούσιους βορειοευρωπαίους. Από την άλλη, όμως, με ευθύνη των κυβερνήσεων (ειδικά στην Ελλάδα) εξαφανίστηκε όλος σχεδόν ο βιοτεχνικός τομέας που δυνητικά θα μπορούσε να ανταγωνιστεί πλουσιότερων χωρών. Έτσι, όμως οι τιμές έμεναν στο ύψη ενώ διαλύονταν ο παραγωγικός ιστός. Ανάλογα παραδείγματα έχουμε και σε άλλες χώρες, κυρίως με τη γεωργία και τη μεταποίηση προϊόντων.

Ουσιαστικά πάντως το άρθρο καλεί ορισμένες χώρες να φύγουν από το ευρώ. Δεν ξέρω αν τελικά είναι η ενδεδειγμένη λύση.

Από το Blogger.